Alfons Karny
Biografia
Alfons Karny urodził się 14 listopada 1901 roku w Białymstoku w ubogiej rodzinie. W 1920 roku zaciągnął się do armii Józefa Hallera i walczył na froncie.
W 1923 przeniósł się do Warszawy. W 1924 rozpoczął studia w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Tadeusza Breyera; później przez krótki okres pracował jako asystent profesora Breyera w pracowni rzeźby. W 1925 jego prace zostały zaprezentowane na wystawie Międzynarodowej Wystawy Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu. Po ukończeniu nauki w 1930 roku wyjechał na studia za granicę w ramach stypendium, do Francji, Niemiec i Belgii.
W 1939 jego rzeźby były wystawiane w Londynie, a potem w Nowym Jorku - skąd już nie wróciły w związku z wybuchem wojny. Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 jego pracownia uległa zniszczeniu. W latach 1940–1945 intensywnie tworzył w nowym miejscu, które było placówką tajnego uniwersytetu. Podczas powstania warszawskiego ponownie stracił pracownię.
Po wojnie wszedł w nurt polskiego socrealizmu. Jego prace z tego okresu podejmowały ówczesne tematy, choć stylistycznie nie odbiegały zbytnio od form z lat trzydziestych. W 1949 otrzymał pracownię w Warszawie przy ulicy Wiejskiej. W 1960 roku zorganizował wakacyjną pracownię w Gdańsku, do której wyjeżdżał co roku latem.
W 1963 miała miejsce pierwsza indywidualna wystawa - objazdowy pokaz jego rzeźb. Zmarł po krótkiej chorobie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 168-6-17). We wrześniu odbyła się pośmiertna wystawa, przygotowana jeszcze za jego życia.
Od 1974 jego prace były eksponowane w Muzeum Okręgowym w Białymstoku, a od 19 marca 1993 w Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego w Białymstoku.