Chajka Grossman-Orkin
Biografia
Urodziła się w Białystoku. Jako nastolatka wstąpiła do Ha-Shomer Ha-Cair, socjalistyczno-syjonistycznego ruchu młodzieżowego. Jako jego lider w Polsce, została wysłana do Brześcia Litewskiego, w celu zorganizowania działalności tegoż ruchu w mieście i okolicy.
Po wybuchu II wojny światowej przeniosła się do Wilna, gdzie udzielała się w kierownictwie podziemnego Ha-Shomer Ha-Cair. Po hitlerowskiej inwazji na Związek Radziecki w 1941 roku, wróciła do Białegostoku, gdzie konspirowała w getcie. Na podstawie podrobionych polskich dokumentów na nazwisko Halina Woranowicz krążyła jako kurier między gettami w Białymstoku, Wilnie, Lublinie i Warszawie. Polska tożsamość pozwalała kontaktować się z formującymi się oddziałami partyzanckimi w lasach Polski i Litwy oraz kupować i przemycać broń do getta.
W 1943 roku wybuchło powstanie w getcie białostockim. Początkowo brała udział w walkach ulicznych, następnie opuściła getto, aby organizować ratunek dla ocalałych i pomagać w przedostaniu się do grup partyzanckich stacjonujących w pobliskich lasach.
Po wojnie pracowała w Centralnym Komitecie Żydów Polskich, który opiekował się setkami tysięcy uchodźców i ocalałych Żydów. W 1948 została odznaczona Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.
Wyemigrowała do Palestyny w 1948 roku. W 1949 roku napisała książkę Ludzie podziemia i wyszła za mąż za Me’ira Orkina. W tym samym roku urodziła pierwszą córkę.
Była sekretarzem hajfijskiego oddziału Mapam. W latach 1969–1981, a następnie 1984–1988 była członkinią Knesetu z list Koalicji Pracy. Jako parlamentarzystka skupiła się na kwestiach społecznych i sprawach kobiet.
10 kwietnia 1977 wraz Jehudą Dranickim, Aharonem Efratem, Eli’ezerem Ronenem, Me’irem Talmimi Dowem Zakinem opuściła Koalicję Pracy, zakładając frakcję Mapam. Po dwóch dniach rozłamowcy powrócili do Koalicji Pracy.
22 października 1984 wraz z Elazarem Granotem, Amirą Sartani, Wiktorem Szem-Towem, Ja’irem Cabanemi Muhammadem Watadem opuścili Koalicję Pracy, zakładając frakcję Mapam i pozostali w niej do końca kadencji.
W 1993 roku zapadła w śpiączkę, która trwała trzy lata, aż do jej śmierci 26 maja 1996 roku.