Feliks Janowiczpseud.Młot
Biografia
Feliks Janowiczpseud.Młot urodził się w Białymstoku 20 października 1884 roku i był działaczem rewolucyjnym oraz związkowym. Od młodości pracował w fabryce metalowej; od 1900 należał do SDKPiL i stał się jednym z najaktywniejszych organizatorów partii w Białymstoku. Był propagandzistą SDKPiL wśród tkaczy i rzemieślników, brał udział w wiecach organizowanych w podmiejskich lasach. W latach 1901–1903 był członkiem Komitetu Białostockiego SDKPiL. W 1905 został zwolniony z pracy za organizowanie i współudział w strajkach, po czym wyjechał do Kijowa, a następnie do Sarn.
Wkrótce wrócił do Białegostoku, zaczął pracować w warsztatach kolejowych w Starosielcach, gdzie działał w miejscowej organizacji SDKPiL. W 1915 ewakuowany do Kaługi, był brygadzistą w warsztatach kolejowych.
W 1917 brał udział w rewolucji październikowej, został członkiem Kałuskiej Rady Delegatów Robotniczych, Chłopskich i Żołnierskich i polskiego Komitetu Uchodźców. W 1918 wstąpił do Czerwonej Gwardii i brał udział w walkach z kontrrewolucyjnymi oddziałami w rejonie Kaługi. W 1919 wrócił do Białegostoku, gdzie pracował jako ślusarz maszynowy na kolei. Działał w Związku Zawodowym Kolejarzy, w którym 1919–1921 był skarbnikiem koła; brał udział w organizowanych przez związek strajkach, a w 1920 był członkiem komitetu strajkowego w swoim zakładzie pracy.
W lipcu 1920, po utworzeniu w Białymstoku TKRP, został mianowany komisarzem technicznym w fabryce metalowej przy ul. Grunwaldzkiej; po wyparciu Armii Czerwonej z miasta aresztowany na 3 miesiące przez polskie władze pod zarzutem kolaboracji z wrogiem. Po zwolnieniu został robotnikiem w białostockiej fabryce tytoniu, 1921–1923 działał w Związku Zawodowym Robotników i Robotnic Przemysłu Tytoniowego. Za działalność związkową zwolniony z pracy. 1923–1929 był ślusarzem-mechanikiem w rzeźni miejskiej w Białymstoku, 1925–1939 był działaczem klasowego Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Metalowego w Polsce, podczas okupacji niemieckiej pracował w białostockim magistracie, później w miejskiej elektrowni. Od 1945 w PPR/PZPR, 1950–1955 hydraulik w Białostockim Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego, następnie na rencie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.