Biografia
Urodzony 10 grudnia 1902 roku w Białystoku Lipman Halpern był niemiecko-izraelskim lekarzem specjalizującym się w neurologii, neuropatologii i psychiatrii, a także działaczem syjonistycznym.
Studiował medycynę na Uniwersytecie w Królewcu i ukończył ją w 1928 roku. Następnie pracował jako asystent w Klinice Psychiatrycznej w Królewcu, potem w Berlinie oraz w Instytucie Badań Mózgu w Zurychu. W 1934 roku wyemigrował do Palestyny i był jednym z założycieli szpitala Hadassah w Jerozolimie. W 1936 roku przeprowadził census psychicznie chorych Żydów i Arabów w Palestynie. Był dyrektorem Szkoły Medycznej Hadassah w Jerozolimie i pierwszym laureatem Nagrody Izraela w dziedzinie medycyny w 1953 roku. Jego córką była lekarka Rachel Halpern-Feinsod.
W dorobku naukowym Halperna znajdują się prace dotyczące m.in. choroby Wilsona, stwardnienia rozsianego z postępującym paraliżem oraz klasyfikacji padaczek. W 1945 roku wprowadził do medycyny termin makrostereoagnozji. Publikował także liczne prace w języków hebrajskim, angielskim, niemieckim i francuskim, a w jego dorobku znajdują się m.in. Some Data of the Psychic Morbidity of Jews and Arabs in Palestine (1938) i Frontalhirnsyndrome (1939), Observations on Sensory Aphasia and its Restitution in a Hebrew Polyglot (1950), Electroencephalographic Changes in Atabrine Psychosis (1959).