Placyda Bukowska
Biografia
Placyda Bukowska z domu Siedlecka, urodzona w 1907 roku w Białymstoku, była artystką malarką i grafikiem. Pochodziła z rodziny Zuzanny (z domu Niemotko) i Jana Siedleckiego, który prowadził zakład szewski. Dom rodzinny znajdował się przy ul. Czystej. Była absolwentką Państwowego Gimnazjum im. księżnej Anny z Sapiehów Jabłonowskiej; w 1919 roku działało gimnazjum w gmachu przy ul. Mickiewicza 1 w Białymstoku.
W 1929 roku studiowała malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, m.in. pod kierunkiem Ludomira Sleńdzińskiego. Studia ukończyła w 1936 roku i przystąpiła do Spółdzielni Pracy Artystów Wileńskich (SPAW). Dwa lata przed II wojną światową weszła do Grupy Wileńskiej.
Żona Stanisława Bukowskiego, architekta i konserwatora zabytków. Poznali się w drugiej połowie lat 30. na polu zawodowym i zawarli związek w 1937 roku. Przed wojną związani byli z Wilnem, lecz po zakończeniu wojny zamieszkali w Białymstoku.
Malarka od 1946 roku uczyła w średniej Szkole Sztuk Plastycznych i Ognisku Plastycznym w Białymstoku. W 1950 roku urodziła syna Andrzeja (zespół Downa). Przez osiem lat, opiekując się niepełnosprawnym dzieckiem, wyłączona była z twórczej aktywności malarskiej.
Po II wojnie światowej jej działalność artystyczna była ściśle związana z pracami kierowanymi przez jej męża. Współpracowała przy projektach związanych z kościołem pw. św. Rocha w Białymstoku, m.in. projekty schodów, krużganków i wystroju wnętrza. Zaprojektowała witraż w stropie kościoła, a także współpracowała przy wystroju wnętrz i dekoracjach z innymi artystami. Prace w kościele angażowały ją od końca lat 50. do 1966 roku.
W latach 50.–1960 brała udział w pracach związanych z dekoracją i wyposażeniem kościoła Niepokalanego Serca Maryi w Dojlidach; projektowała płaskorzeźby, a wykonaniem zajmował się Jerzy Machaj; neon przedstawiający Damę Kameliową świecił w hotelu Miejski przy ul. Lipowej przez lata.