Ryszard Kaczorowski
Biografia
Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Jelita. Był młodszym synem Wacława Kaczorowskiego i Jadwigi z Sawickich. Wychował się w domu przy ul. Mazowieckiej 7 w Białymstoku, przed wojną instruktor harcerski.
Od najmłodszych lat należał do harcerstwa. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną tworzył Szare Szeregi, gdzie pełnił funkcję komendanta Okręgu Białostockiego. Był łącznikiem między Szarymi Szeregami a Związkiem Walki Zbrojnej. 17 lipca 1940 roku aresztowany przez NKWD i więziony w Białymstoku oraz w Mińsku; 1 lutego 1941 roku skazany na karę śmierci przez Najwyższy Sąd Białoruskiej Republiki Radzieckiej. Po stu dniach pobytu w celi śmierci wyrok zamieniono na dziesięć lat łagrów. Wywieziony na Kołymę; odzyskał wolność po podpisaniu układu Sikorski-Majski. W marcu 1942 roku wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR formowanej przez generała Andersa. W czasie kampanii włoskiej, w stopniu starszego strzelca, walczył w 3 Karpackim batalionie łączności należącym do 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Między innymi wziął udział w bitwie o Monte Cassino.
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie ukończył Szkołę Handlu Zagranicznego. Przez 35 lat pracował jako księgowy. Działał aktywnie w ZHP na emigracji: został harcmistrzem (1946), naczelnikiem harcerzy (1955–1967) i przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego na uchodźstwie (1967–1988). W 1968 roku otrzymał jubileuszową Tarczę Lwowa. Pełnił także funkcje ministra bez teki (od 1986) oraz ministra do spraw krajowych w rządzie emigracyjnym Kazimierza Sabbata. W 1989 roku, na mocy artykułu 24 Konstytucji RP z 1935 roku, został wyznaczony na następcę Prezydenta RP na wypadek opróżnienia urzędu; 19 lipca 1989 roku złożył przysięgę i objął urząd. 20 grudnia 1990 roku zakończył urzędowanie i przekazał insygnia prezydenckie Lechowi Wałęsie.
Po prezydenturze na uchodźstwie kontynuował działalność publiczną, mieszkał w Londynie i uczestniczył w życiu polonijnym. W 1994 roku pojawiła się propozycja objęcia stanowiska ministra obrony narodowej w rządzie emigracyjnym; propozycję odrzucił ze wzgledu na wiek, pozostając aktywnym działaczem i honorowym członkiem różnych organizacji. Zmarł 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie lotniczej Tu-154M w Smoleńsku.
W 2012 roku prokuratura potwierdziła, że doszło do błędnej identyfikacji zwłok w Smoleńsku, a ekshumacje potwierdziły to. Jego szczątki zostały złożone w Izbie Pamięci prezydentów RP na uchodźstwie w Mauzoleum Prezydentów RP na Uchodźstwie.