Tadeusz Włodzimierz Barucki
Biografia
Tadeusz Włodzimierz Barucki (ur. 13 czerwca 1922 w Białymstoku, zm. 26 lipca 2022 w Podkowie Leśnej) – polski architekt, przedstawiciel modernizmu, historyk sztuki, dokumentalista architektury i publicysta.
Syn Zofii (1893–1960) i Leona Baruckich (1883–1955). Ojciec był nauczycielem w Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku. Następnie rodzina zamieszkała w Sanoku. W 1939 Barucki zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku (uczęszczał do klasy o profilu matematyczno‑fizycznym).
Podczas II wojny światowej, w trakcie okupacji niemieckiej, został aresztowany i osadzony w więzieniu w Sanoku (11–19 maja 1942).
W latach 1944–1949 studiował matematykę na Wydziale Matematyczno‑Fizyczno‑Chemicznym UMCS w Lublinie, historię sztuki na Wydziale Humanistycznym KUL oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, i architekturę na Politechnice Warszawskiej (z tymczasową siedzibą w Lublinie) oraz na Wydziałach Politechnicznych AGH w Krakowie (1945–1949).
Do 1961 związany zawodowo z krajem jako pracownik naukowy w Instytucie Urbanistyki i Architektury w Warszawie, architekt w państwowych biurach projektowych (m.in. w Biurze Projektów Przemysłu Węglowego w Krakowie i w Biurze Studiów i Projektów Komunikacji w Warszawie) oraz, w latach 1956–1961, jako Sekretarz Generalny SARP w Warszawie. Od 1961 wiele podróżuje, wygłaszając wykłady oraz badając i dokumentując architekturę dawną i najnowszą.
Owocem tych badań jest kilkaset artykułów w czasopismach fachowych w kraju i za granicą, liczne książki przedstawiające w formie historycznej syntezę architekturę wybranych krajów bądź stanowiące monografie architektów oraz zbiór kilkuset tysięcy przeźroczy, dokumentujących architekturę całego świata od najstarszych zabytków budownictwa po obiekty współczesne. Od 1956 zaangażowany poprzez SARP w różnorodne prace i działania – organizacyjne, wystawiennicze, wydawnicze – na rzecz polskiego środowiska architektonicznego. W 1977 współzałożył bazę informacji architektonicznej Arkisyst przy UNESCO. W 1981 otrzymał prestiżowe wyróżnienie im. Jeana Tschumiego, przyznawane przez UIA za promowanie kultury architektonicznej i wymianę informacji o architekturze w świecie. Jest też laureatem Honorowej Nagrody SARP (1985) za upowszechnianie wiedzy o architekturze.
Prezes Bratniej Pomocy Studentów Wydziałów Politechnicznych w Krakowie 1947, Sekretarz Generalny Międzynarodowego Spotkania Architektów, Warszawa 1954, Sekretarz Generalny Ogólnopolskiej Narady Architektów, Warszawa 1956, Sekretarz Generalny SARP, Warszawa 1956–1961; wiceprezes SARP Warszawa 1972–1975; członek Rady Stowarzyszenia Autorów ZAIKS, Warszawa.
Został członkiem warszawskiego Koła Towarzystwa Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. Zamieszkiwał przy ulicy Żelaznej 18 w Warszawie. W 2010 zamieszkał w Podkowie Leśnej. 23 czerwca 2022 na Wydziale Inżynierii Materiałowej Politechniki Śląskiej w Katowicach odbył się benefis Tadeusza Baruckiego z okazji jego setnych urodzin. Zmarł 26 lipca 2022 w Podkowie Leśnej. 2 sierpnia 2022 urna z prochami Tadeusza Baruckiego została pochowana w zaprojektowanym przez niego grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.
Działalność zawodowa obejmowała m.in. projekty wnętrz i plany urbanistyczne oraz wiele realizacji takich obiektów jak wnętrza Banku Spółdzielczego „Społem” w Sanoku (1948), prace nad planem ogólnym Sanoka (1949), przedszkole w Rudzie Śląskiej (1949), Główne Zakłady Naprawcze PKS na Żeraniu w Warszawie (1950–1954), wystawę Odrodzenie w Polsce (1953) oraz inne realizacje architektoniczne i koncepcyjne. Projekty niezrealizowane obejmowały m.in. przebudowę szkoły na Dom Kultury w Racławicach (1949) i inne.
Publikacje i opracowania graficzne Tadeusza Baruckiego to ok. 700 pozycji w polskich czasopismach fachowych, zestawienia i monografie architektury różnych krajów oraz liczne opracowania graficzne i fotografie. Był autorem i współautorem licznych serii publikacji; jego prace były ilustrowane autorskimi fotografiami i szeroko wykorzystywane w publikacjach encyklopedycznych i edukacyjnych. Był współzałożycielem Arkisyst przy UNESCO (1977) i brał udział w licznych projektach wydawniczych i badawczych międzynarodowych.
Publikacje obejmowały także encyklopedie i leksykony, m.in. Encyklopedię Współczesną PWN (1957–1960), Dictionnaire d’architecture XXe siècle (Paryż), Encyclopedia of Vernacular Architecture in the World (Cambridge University Press, 1997) i wiele innych. Jego prace były tłumaczone i wydawane w wielu krajach, a on sam pozostawał aktywny w środowisku architektonicznym przez całe życie.