Biografia
Witold Budryk, ur. 24 lutego 1891 w Białymstoku, był polskim inżynierem górnictwa, naukowcem i profesorem zwyczajnym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Studiował górnictwo w Instytucie Górniczym Katarzyny II w Petersburgu, ukończył studia inżynierskie we Lwowie i na Politechnice Warszawskiej. W 1928 roku jako pierwszy w historii Polski uzyskał tytuł doktora górnictwa na podstawie pracy Ruch posadzki płynnej w rurociągach zamuleniowych.
W czasie II wojny światowej 6 listopada 1939 roku został aresztowany wraz z gronem profesorskim Uniwersytetu Jagiellońskiego i uwięziony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, numer obozowy 5177. Zwolnienie nastąpiło w 1940 roku. Po wojnie pełnił funkcje dziekana Wydziału Górnictwa w latach 1936–1948 i dziekana Wydziału Geologiczno-Mierniczego w latach 1947–1948, a następnie został rektorem AGH w latach 1956–1958, wybrany przez studentów podczas strajków w 1956 roku. Był członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk, legitymacja numer 29, od 1953 roku.
W swoim dorobku naukowym napisał około 120 prac naukowych opracowanych w czterech językach oraz zgłosił liczne patenty z zakresu przetwarzania węgla i rud metali. Współtworzył teorię opisującą wpływ eksploatacji na zachowanie powierzchni terenu.
Po zakończeniu życia naukowego upamiętniany był licznymi inicjatywami, między innymi kopalnią Budryk w Ornontowicach oraz licznymi szkołami noszącymi jego imię; został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, na Alei Zasłużonych.