Władysław Duczko
Biografia
Władysław Duczko (1946–2025) był polskim archeologiem, który pracował zarówno w Szwecji, jak i w Polsce, specjalizującym się w dziejach i sztuce wczesnośredniowiecznej Skandynawii, Europy Wschodniej, Polski oraz Bizancjum.
Studiował archeologię powszechną na Uniwersytecie Warszawskim, a po emigracji do Szwecji w 1969 roku kontynuował studia z archeologii skandynawskiej i historii sztuki na Uniwersytecie Uppsalskim oraz numizmatyką na Uniwersytecie Sztokholmskim. W 1986 obronił w Instytucie Archeologii w Uppsali doktorat na temat ozdób odkrytych w grobach Birka, gdzie w 1979 prowadził badania wielkiego kopca na stanowisku Orknösen.
W 1990 roku został docentem na Uniwersytecie Uppsalskim. Przez wiele lat należał do Birka-kommitté, komitetu przy Królewskiej Szwedzkiej Akademii Literatury, Historii i Starożytności, zajmującego się opracowywaniem i publikowaniem zabytków z Birki. Jako bizantynista kierował także przez siedem lat pracą Szwedzkiego Towarzystwa Bizantologicznego.
W latach 90. XX wieku kierował badaniami wykopaliskowymi Starej Uppsali (Gamla Uppsala), ważnego ośrodka kultowo-politycznego państwa Szwedów. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu książka Viking Rus (2004, polskie wydanie 2006), która nowatorsko omawia osadnictwo Skandynawów w Europie Wschodniej i korzenie państwowości ruskiej. Powstała w serii The Northern World Brill, a za polską edycję autor otrzymał Nagrodę Klio (I stopnia) w 2007 roku.
W 2005 roku wrócił do Polski, aby wykładać archeologię na Wyższej Szkole Humanistycznej, a następnie Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku, gdzie obejmował funkcję kierownika Katedry Archeologii i Antropologii Wydziału Historycznego. W 2006 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego. Od 2013 roku kierował grantami naukowymi dotyczącymi badań nad pochodieniem srebra w przedmiotach ze skarbów wczesnośredniowiecznych znajdowanych na terenie Polski oraz nad technologiami wyrobu ozdób zachodniosłowiańskich ze skarbów polskich i skandynawskich. Do 2017 roku opublikował kilka książek i ponad 100 artykułów naukowych w siedmiu językach (polskim, szwedzkim, duńskim, norweskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim).
Był zwolennikiem koncepcji, że chrzest Mieszka I odbył się dopiero w 968 r. lub nawet później.