Biografia
Andrzej Babiński urodził się 5 stycznia 1938 roku w Białymstoku. Pochodził z rodziny Feliksa, inżyniera rolnika, i Leontyny z Pytlewskich, nauczycielki. Dzieciństwo spędził na wsi białostockiej, podczas II wojny światowej. Jego poetycki życiorys związany jest z Poznaniem.
W 1955 roku zdał maturę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Karola Marcinkowskiego. W latach 1957–1961 studiował filozofię na sekcji psychologicznej Wydziału Filozoficznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, jednak zrezygnował pod koniec pięcioletnich studiów magisterskich.
Pierwsze wiersze Babińskiego powstały w 1954 roku. Bloki utworów publikował początkowo w prasie i czasopismach studenckich, m.in. Poezji, Radarze, Nurtu. W latach 1972–1974 był współredaktorem poznańskiego Nowego Dzwonka Porannego.
Łączyła go przyjaźń z Edwardem Stachurą, Ryszardem Milczewskim-Bruno i Wincentym Różańskim. Śmierć Stachury była dla niego silnym przeżyciem; poświęcił jeden z wierszy Nad grobem Stachury.
W 1975 roku zadebiutował tomem poezji Z całej siły, za który w 1976 roku otrzymał Nagrodę Peleryny w konkursie Czerwonej róży. W 1977 wydał tom Znicze, nagrodzony w 1979 Medalem Galerii Nowej w Poznaniu. Był laureatem Konkursu IV Dnia Poezji (Warszawa 1969), Turnieju Wiersza o Poznaniu i Wielkopolsce (1975), Zielonej Wazy (1976) i konkursu U źródeł nowego wieku (1977). W 1977 został członkiem Koła Młodych Oddziału Poznańskiego ZLP, a w 1979 członkiem Oddziału Warszawskiego ZLP. W 1984 został odznaczony Odznaką Honorową Miasta Poznania.
Zmarł śmiercią samobójczą w wyniku upadku z mostu Marchlewskiego w Poznaniu (obecnie most Królowej Jadwigi). Śledztwo wykluczyło możliwość morderstwa. Został pochowany na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu. Jego wiersze podejmują tematy miłości, cierpienia i śmierci, a także motywy związane z Poznaniem i wsią.