Biografia
Kazimierz Jankowski urodził się w 1921 roku w Białymstoku. W 1938 ukończył gimnazjum w Lublinie, a w 1939 dywizyjną szkołę podchorążych rezerwy w Zamościu. Brał udział w wojnie obronnej 1939 jako żołnierz 3 Dywizji Piechoty Legionów Armii Prusy, w walkach koło Kielc, Skarżyska-Kamiennej i Radomia. Po wojnie pracował w Izbie Przemysłowo-Handlowej do 21 lipca 1944 r. W czasie okupacji, w latach 1940–1941, był uczestnikiem prac podziemnych o charakterze wojskowym. We wrześniu 1944 wstąpił do WP, od lipca 1945 służył w KBW jako sekretarz sądu wojskowego. Od 28 VII 1946 asesor Wojskowego Sądu Rejonowego w Gdańsku, 28 XII 1946 przeniesiony do Marynarki Wojennej w Gdyni jako sędzia. W latach 1950–1958 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od kwietnia 1951 zastępca szefa WSR w Gdańsku, od czerwca 1952 szef WSR w Koszalinie, od sierpnia 1954 szef Sądów 1 Korpusu Zmechanizowanego w Wałczu. 2 VI 1956 został szefem Sądów Marynarki Wojennej w Gdyni, a 27 VIII 1962 prezesem Izby Wojskowej Sądu Najwyższego w Warszawie. W październiku 1964 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Edward Ochab w obecności ministra obrony narodowej Mariana Spychalskiego. W czerwcu 1971, z powodu przebytego zawału i postępującej choroby złożył rezygnację i w grudniu 1971 został przeniesiony w stan spoczynku.
Wydane wyroki: podczas pracy w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Gdańsku i Koszalinie oraz Sądzie Marynarki Wojennej orzekał lub był w składzie orzekającym w licznych procesach; jego działalność i werdykty były częścią systemu sądownictwa wojskowego w latach powojennych. Życie zawodowe wypełnione było także licznymi publikacjami i dokumentami związanymi z funkcją sędziego wojskowego.