Biografia
Stefan Bernadzikiewicz urodził się 25 maja 1907 w Białymstoku. Był synem inżyniera Władysława Bernadzikiewicza, konstruktora i wynalazcy silników. Wychował się wraz z braćmi Tadeuszem Bernadzikiewiczem i Henrykiem Mogilnickim, którzy również zostali wspinaczami.
Po ukończeniu studiów na Politechnice Warszawskiej pracował krótko w Państwowych Wytwórniach Uzbrojenia w Warszawie, a następnie objął asystenturę na PW, która umożliwiała mu wyjazdy taternickie. Jesienią 1938 r. rozpoczął studia geologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i był asystentem w Zakładzie Metalurgicznym Wydziału Mechanicznego PW.
Działalność górska została podjęta w 1929 roku, a od 1930 r. trwała zimowa. Był współautorem drogi na północno-zachodniej ścianie Niżniej Wysokiej Gerlachowskiej; brał udział w pierwszych wejściach zimowych na Żabi Szczyt Wyżni (w Wielkanoc 1930 roku z Wiesławem Stanisławskim, Antonim Kenarem i Zbigniewem Gieysztorem) i Pośrednią Śnieżną Turnię (1935) oraz z Doliny Czarnej Jaworowej przez Dolinę Śnieżną na Lodowy Szczyt (1935). Ostatnie z tych wejść dokonał ze Stanisławem Luxemburgiem i Wawrzyńcem Żuławskim; należy ono do największych osiągnięć ówczesnego taternictwa zimowego.
W 1930 został pierwszym przewodniczącym Koła Wysokogórskiego Oddziału Warszawskiego PTT; pracował nad unifikacją polskich organizacji taterniczych. W latach 1936–37 był prezesem Klubu Wysokogórskiego PTT. Był współzałożycielem i wiceprezesem (1936) Polskiego Koła Polarnego w Warszawie. W 1930–35 opublikował w Taterniku kilka opisów nowych dróg taternickich oraz artykuł Droga do Himalajów (1937). W 1932 był redaktorem zeszytu 2. Nowych Dróg w Tatrach Wysokich.
Był uczestnikiem polskich wypraw na Spitsbergen w 1934 (kierownik wyprawy do Ziemi Torrella), w 1936 (dokonał przejścia Spitsbergen z południa na północ) i w 1938, a także na Grenlandię w 1937. W 1935 brał udział w polskiej wyprawie alpinistyczno-naukowej na Kaukaz, gdzie 18 sierpnia wraz z Jakubem Bujakiem został pierwszym polskim zdobywcą najwyższego szczytu Gruzji, Szchary. Brał także udział w trawersowaniu Burdżuli. Podczas wyprawy w 1936 r. wraz z Konstantym Narkiewiczem-Jodką i Stanisławem Siedleckim przeszedł na nartach 800 km lodowcami przez cały Spitsbergen Zachodni.
W 1939 był członkiem I Polskiej Wyprawy w Himalaje, mającej na celu zdobycie Nanda Devi East. Brali w niej udział poza Bernadzikiewiczem Adam Karpiński (kierownik), Jakub Bujak i Janusz Klarner. Szczyt zdobyli dwaj ostatni. Karpiński i Bernadzikiewicz zginęli nocą 18/19 lipca 1939 w lawinie lodowo-śnieżnej, która zeszła na założony przez nich obóz III położony na wysokości ok. 6150 m, przy próbie zdobycia szczytu Tirsuli (7074 m). Ostatni komunikat wyprawy Stefan Bernadzikiewicz nadał 11 lipca 1939 z obozu nad lodowcem Milam na wysokości ok. 4200 metrów.
Odznaczenia i upamiętnienie: Został odznaczony norweskim Krzyżem Kawalerskim św. Olafa I klasy za zasługi w badaniu Spitsbergen. Na warszawskim cmentarzu Powązkowskim znajduje się symbolicny grób Bernadzikiewicza (kwatera 238-5-9). Argentyńscy andyniści upamiętnili go przed 1961 nazwą szczytu na Hielo Continental w południowych Andach: Cerro Bernadzikiewicz. Jego nazwisko nosi także Góra Bernadzikiewicza (Bernadzikiewiczfjellet) na Spitsbergenie.